دیگری

از ویژگی‌های اثر‌گذار پیکره‌ها در هنر مدرن، حذف جزئیات بازنمایانه و تاکید بر بیان‌گری آن‌ها بوده است. صورتی بی‌اجزای دقیق و واقع‌نما که در عین حال، حس عمیقی از انسانیت یا مهربانی منتقل می‌کند. چهره‌ای که در پس بی‌چهرگی نمایان می‌شود. بی‌چهرگی را فرم بدیع و اغراق شده و سبک‌یافته چهره می‌دهد و حال رازی کوچک در پس حجمی به ظاهر ساده پنهان است. هنرمند با پنهان کردن ظاهر به درون، به آن راز پنهان مجال می‌دهد که خود را آشکارتر کند.
گذر از بازنمایی به انتراع، تاکید بر فرم، افزودن بر ابهام و ایهام خصلت نخستین پیکره‌های گلناری‌اند، اما گلناری عناصری را در این پیکره‌های بی‌چهره آشکار می‌کند: پیکرک‌های او زن‌اند، تاج بر سر دارند و با موهایی آراسته یا بر عکس در پس نقاب و حجاب‌اند. گلناری انتزاع و بازنمایی را کنار هم می‌نشاند تا با وارد کردن جزئیات روشن تاریخی، سوژه خود را آشکارتر کند و در همان حال تاکید بیشتری بر بی‌چهرگی یا سکوت و ابهام پیکره‌ها قرار می‌دهد. گویی نیرویی و عاملی چهره را پاک کرده است، مجال سخن گفتن را از او گرفته است. چیزی آشکار است و چیزی پنهان یا چیزی پنهان شده و پاک شده‌است.
اما چهره از میان نرفته‌ و از سخن بازنمانده. او از پس نقاب خود را آشکار می‌کند. او در تاریخی که او را پنهان کرده حاضر است و بی‌دهان هم سخن گو است. بر دهانش گل روییده است. تاج ظریفی که بر سر دارد تیز و کشیده و پر قدرت و پر درخشش است. او از هر سو به ما می‌نگرد و گویی از هیچ سو مجال گریز از او نیست. فاصله‌ها و منظرها حجم حضور او را موکد می‌کنند.
به این ترتیب فرم‌های ساده پیکره‌های گلناری، عرصه جدال و تنشی‌اند میان بازنمایی و انتزاع، میان سکوت و گویایی  میان پنهان کردن و رخ بر گشودن، میان سرکوب و مقاومت و آشکارا به تاریخی ارجاع می‌دهند که این جدال در آن رخ داده‌است.